My thoughts on "paper"

10 Weeks Challange: Week 3, schrijf een kort verhaal.

  
Lieve lezer, 

Sorry dat ik deze blogpost eigenlijk een dag te laat post, maar beter te laat dan nooit. Hier heb ik een klein verhaaltje geschreven. Ik ben geen Shakespear, dus neem me niet kwalijk als ik wat foutjes maak, of als het verhaal naar jouw smaak een beetje gek is. Veel plezier met lezen! 
Het Steentje

Het was een zwoele zomeravond, de dag was warm geweest en ik voelde langzaam de temperatuur afkoelen. Een klein briesje gleed langs mijn blote benen. We liepen samen, hand in hand door het hoge gras. De gras-sprietjes kietelden mij bij de aanraking van mijn huid. Ik grinnikte, en keek hem aan met een glimlach. Hij keek ook mij aan en er danste een lieve glimlach rond zijn lippen. Het kriebelde in mijn buik, alsof er duizenden vlinders ontpopten en weg probeerden te vliegen. Ik zag het grote meer voor ons liggen, waar we gister nog de hele dag hadden gezwommen en in een klein bootje rond hadden gevaren. Het water glinsterde door de laatste zonnestralen, het leek net alsof er zilver zat in de kleine golfjes. Overal bloeiden de zomerbloemen en zweefden kleine insecten laag boven het gras. We liepen verder tot we bij de waterkant kwamen en we gingen zitten op een van de bankjes die al jaren bedekt waren met mos. Hij haalde uit zijn zak een klein zakje, en legde het in mijn hand. Er zaten kleine stipjes op het stofje, en in het goud stond mijn naam erin geborduurd. Zorgvuldig was het zakje dichtgeknoopt met een klein strikje. Ik keek hem aan met een grote lach en gaf hem een knuffel. “Maak het maar open, er zit ook nog wat in” zei hij lachend. Ik pakte de twee touwtjes tussen mijn vingers en trok eraan. Het zakje opende en ik hield het ondersteboven. Een klein, rond steentje viel in mijn hand. Ik keek hem glimlachend aan, “ons steentje?” Zei ik, wetend dat hij deze een jaar geleden samen met mij gevonden had, precies op deze plek. Hij knikte, “mijn vader vertelde mij vroeger altijd een verhaal, dat als je een steentje bij de oever van een meer vindt, samen met degene waar jij het meest van houdt, je een jaar later een wens mag doen op precies dezelfde plek met dezelfde persoon en dan het steentje ver in het water te gooien.” Ik gaf hem een kleine kus op zijn wang en nam de steen in mijn hand. Ik wenste iets groots, het grootste waar ik ooit om kon wensen, om voor eeuwig hem te mogen liefhebben. Toen nam hij de steen en deed ook zijn eigen wens, waarvan ik het gevoel had, dat dat hetzelfde was. Hij gaf me de steen, en ik stond op, nam een paar passen naar achteren en rende naar het meer toe terwijl mijn arm naar achteren vloog, waarna hij bij mijn stop voor het water met een razende vaart naar voren schoot en mijn hand de grip om het steentje losliet. Heel ver weg, zagen we de steen in het water zinken. Hij kwam naast me staan, en in de laatste zon schitteringen gaf hij mij een liefdevolle en zachte kus op mijn lippen, die nog zou duren tot de vuurvliegjes de nacht betoverend zouden laten oplichten en kleine sterren aan de hemel kwamen te staan.

Dat was mijn kleine vehaaltje, ik houd heel veel van schrijven en wil daar later ook wat mee gaan doen. Wel is er een hoop te verbeteren, maar korte verhaaltjes als deze vind ik super leuk om te schrijven, dus als het jullie bevalt, kan ik vaker korte verhaaltjes bloggen. Laat me weten wat je er va. Vond! 

Heel veel liefs, Laura Grace

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s